Het uurtarief van de ADMR hangt af van een stapeling van mechanismen: de collectieve overeenkomst van de thuiszorgsector, het door de CNSA vastgestelde minimumtarief voor de APA en de PCH, en vervolgens de lokale beslissingen van elke departementale raad. Voor 2026 zijn verschillende van deze schuifregelaars tegelijkertijd verschoven, wat de voorspelling van de eigen bijdrage complexer maakt dan een eenvoudig percentage van stijging.
Conventionele coëfficiënt en werkelijke kosten van een uur thuiszorg
Voordat we het gefactureerde tarief bespreken, moeten we begrijpen waaruit het bestaat. De salarissen van de ADMR-intervenanten worden vastgesteld door de nationale collectieve overeenkomst BAD (IDCC 2941), voortgekomen uit de fusie van vier oude overeenkomsten, waaronder die van de ADMR. Deze schaal kent een coëfficiënt toe aan elk niveau en elke anciënniteit, deze coëfficiënt wordt vermenigvuldigd met de waarde van het punt om het bruto salaris te verkrijgen.
Een wijziging die in 2026 van kracht wordt, voegt 11 punten toe aan alle coëfficiënten van de schaal, toegepast op werknemers als kaderleden. Concreet betekent dit ongeveer 63 euro bruto extra per maand voor een fulltime dienstverband, wat ongeveer 0,42 euro extra uurtarief voor de verenigingswerkgever betekent. Deze herwaardering is onafhankelijk van enige beslissing van de ADMR: de conventionele stijging duwt mechanisch de uurtarieven omhoog zodra de publieke financiering het verschil niet compenseert.
Om het uurtarief van de ADMR in 2026 te anticiperen, moet men verder kijken dan alleen de weergegeven prijs en de salarisdruk onderzoeken die op de hele sector van de persoonlijke dienstverlening wordt uitgeoefend.
Minimumtarief APA en PCH: de drempel van 25 euro in 2026
Sinds 1 januari 2026 is het nationale minimumtarief dat door de departementen wordt betaald voor elke uur menselijke hulp gefinancierd door de APA of de PCH vastgesteld op 25,00 euro, tegen 24,58 euro het jaar ervoor. Deze herwaardering van ongeveer 1,7 % is gepubliceerd door de CNSA.
Dit minimum betekent dat een thuiszorgdienst, inclusief een ADMR-vereniging, niet kan worden gefinancierd onder de 25 euro per uur voor de uren die worden gedekt door een APA- of PCH-hulpplan. Elke departementale raad blijft vrij om boven deze drempel te betalen, wat de verschillen van het ene gebied naar het andere verklaart.
Het verschil tussen gefinancierd tarief en werkelijke kosten
Het structurele probleem van de verenigingssector ligt in het verschil tussen wat de departementen betalen en wat het uur daadwerkelijk kost om te produceren. Sociale lasten, opleiding, reistijd tussen twee woningen, begeleiding: de totale kosten van een uur interventie overschrijden vaak het gefinancierde tarief. Wanneer de salarisschaal stijgt zonder een equivalente herwaardering van de publieke financiering, absorbeert de vereniging het verschil of legt het door op het gefactureerde tarief aan de ontvangers die niet volledig door de APA zijn gedekt.
Dit mechanisme verklaart waarom de tarieven van de ADMR variëren van de ene departementale federatie naar de andere: elke structuur past zijn prijzen aan op basis van het niveau van lokale financiering en zijn eigen lasten.
Eigen bijdrage ADMR: de hefboom om deze te verlagen
Het bruto uurtarief komt niet overeen met wat de ontvanger daadwerkelijk betaalt. Verschillende regelingen verlagen de uiteindelijke rekening, maar hun toegangseisen en hun samenhang verdienen het om gedetailleerd te worden besproken.
- De APA (persoonlijke autonomie-toelage) financiert een deel van de uren hulp voor mensen met een verminderde autonomie die zijn ingedeeld in GIR 1 tot 4. De eigen bijdrage hangt af van het inkomen van de ontvanger en het aantal uren dat is toegekend door het departementale hulpplan.
- De belastingkrediet voor thuiswerk dekt 50 % van de gemaakte uitgaven, met een jaarlijks plafond. Dit krediet is ook van toepassing op niet-belastbare gepensioneerden, in de vorm van terugbetaling.
- Sommige aanvullende pensioenfondsen of mutualiteiten bieden eenmalige hulp voor het behoud van thuiszorg, vaak onbekend. Direct contact opnemen met het fonds maakt het mogelijk om te controleren of deze regelingen bestaan.
- De onmiddellijke vooruitbetaling van belastingkrediet, beheerd door de URSSAF, maakt het mogelijk om elke maand slechts de helft van het tarief te betalen in plaats van te wachten op de fiscale terugbetaling het jaar daarop. De ADMR-verenigingen kunnen dit mechanisme aan hun ontvangers aanbieden.
ADMR-dienstverleningsmodus of directe tewerkstelling: een keuze die het tarief verandert
De tarieven van de ADMR vergelijken zonder de interventiemodus te specificeren, vertekent de analyse. In de dienstverleningsmodus is de vereniging de werkgever van de intervenant: zij beheert de vervangingen, de lasten, de werving. Het gefactureerde uurtarief omvat al deze kosten, waardoor het doorgaans hoger ligt dan het tarief bij directe tewerkstelling.
Bij directe tewerkstelling (van persoon tot persoon) betaalt de particuliere werkgever een lager bruto uurtarief, maar neemt hij alleen de verplichtingen op zich: CESU-aangiften, betaalde vakanties, vervangingen bij afwezigheid. Het zichtbare tarief is lager, maar de werkelijke kosten hangen af van het administratieve beheer en onvoorziene omstandigheden.
Wat de mandaatmodus verandert
De mandaatmodus fungeert als een tussenpersoon: de vereniging helpt bij de werving en beheert de salarisadministratie, maar de particulier blijft werkgever. De beheerskosten in mandaatmodus zijn lager dan het dienstverlenings tarief, terwijl het een deel van de administratieve lasten verlicht. Voor gezinnen die de uurlasten willen beheersen zonder zelf een arbeidsovereenkomst te beheren, is deze modus vaak de beste compromis.
De stijging van de conventionele coëfficiënten van de BAD-sector heeft voornamelijk invloed op de dienstverleningsmodus, aangezien de vereniging de loonkosten draagt. Bij directe tewerkstelling is het de herwaardering van het minimumloon die de ondergrens van de beloning vaststelt, volgens een ander tijdschema.
Het anticiperen op het ADMR-tarief voor eind 2026 vereist het in de gaten houden van twee indicatoren: de mogelijke toekomstige herwaardering van het conventionele BAD-punt en de budgettaire keuzes van de departementale raden over de financiering van de APA. De eerste bepaalt de productiekosten, de tweede bepaalt het deel dat door publieke fondsen wordt gedekt. Het verschil tussen beide komt altijd weer terug op de rekening van de ontvanger.